Ρέματα και Γεφύρια της Στεμνίτσας

Σκαρφαλωμένη στις δυτικές πλαγιές του Μαινάλου, στους πρόποδες της Κλινίτσας και σε υψόμετρο 1.080 μέτρων, η Στεμνίτσα απλώνεται αμφιθεατρικά πάνω σε τέσσερις καταπράσινες πλαγιές. Καθώς περιπλανιέται κανείς στα καλντερίμια της, η ματιά χάνεται ανάμεσα στις επιβλητικές, απόκρημνες κορυφές και την οργιώδη βλάστηση των ρεματιών που αγκαλιάζουν τον οικισμό. Πλατάνια, ακακίες, καρυδιές, κερασιές και μηλιές μπλέκονται γλυκά με περιβόλια και ανθισμένους κήπους γεμάτους ορτανσίες και τριαντάφυλλα.

Τα 4 Ρέματα που «δίνουν ζωή» στο χωριό

Το νερό υπήρξε πάντα το χαρακτηριστικό της Στεμνίτσας. Τέσσερα διακριτά ρέματα διασχίζουν τον οικισμό, με κατεύθυνση από ανατολικά προς τα δυτικά, δημιουργώντας μοναδικές γωνιές:

1. Το Ρέμα της Μαργαρίτσας (Το κύριο ρέμα)

Είναι το μεγαλύτερο ρέμα της περιοχής, το οποίο ξεκινά από τη Σκέμνα και συγκεντρώνει τα νερά από την Κλινίτσα, την Κοσκίτσα και την Κουρνόβρυση. Αγκαλιάζει εξωτερικά τον οικισμό από τα ανατολικά προς τα νότια όριά του, περνώντας κοντά από τις Λίμνες και τη Δρακουνέρα. Στη συνέχεια, συναντιέται με τα υπόλοιπα ρέματα σχηματίζοντας το επιβλητικό Κακόρεμα — το οποίο καταλήγει στον ιστορικό ποταμό Λούσιο (νότια της Μονής Προδρόμου) και τελικά στον Αλφειό, ταξιδεύοντας μέχρι το Ιόνιο Πέλαγος.

2. Το Ρέμα του Ρούνιου (ή Ρέμα στο Μύλο)

Βρίσκεται στα ανατολικά και πηγάζει από τη «Μάννα του Νερού». Θα το συναντήσετε στον κεντρικό δρόμο στη βρύση του Τσικιμέ και το γραφικό «Γεφύρι στο Μύλο».

3. Το Ρέμα του Μπαρή

Το μεσαίο ρέμα του οικισμού, το οποίο τροφοδοτείται από την ομώνυμη πηγή. Διασχίζει τον κεντρικό δρόμο στο σημείο όπου βρίσκεται το  Γεφύρι του Μοναχογυιού, ενώ λίγο πιο κάτω συναντά κανείς την φυσική πηγή με το όνομα Βρυσούλα.

4. Το Ρέμα της Λιούς (ή του Λιούρη)

Το δυτικότερο ρέμα, που πήρε το όνομά του από έναν παλιό κάτοικο του 18ου αιώνα, ρέει αθόρυβα περνώντας κάτω από το Γεφύρι του Κόνιαρη.

Μικρή Ιστορική Λεπτομέρεια:

Οι ονομασίες των ρεμάτων και των γεφυριών της Στεμνίτσας κουβαλούν τη δική τους ανθρώπινη ιστορία ! Προέρχονται είτε από τα ονόματα και τα παρατσούκλια των ντόπιων που είχαν τις ιδιοκτησίες τους εκεί κοντά, είτε από τις ονομασίες των πηγών που ανάβλυζαν δίπλα τους.