Η Τέχνη της Κηροπλαστικής: Το Φως και η Παράδοση της Στεμνίτσας

Ανάμεσα στις τόσες τέχνες που άνθισαν στην ιστορική Στεμνίτσα, η κηροπλαστική κατείχε μια ξεχωριστή, σχεδόν κατανυκτική θέση. Ήταν μια τέχνη λιτή αλλά σπουδαία, αφού χάριζε το φως στα σπιτικά, στις εκκλησιές και στα καντήλια του χωριού.

Για να στήσει ο κηροπλάστης το εργαστήρι του, δεν χρειάζονταν μεγάλες εγκαταστάσεις. Λίγα μόλις τετραγωνικά μέτρα στο ισόγειο κατώι του σπιτιού ήταν αρκετά, αρκεί να υπήρχε ένα καλό τζάκι με καμινάδα για να λιώνει το αγνό μελισσοκέρι. Εκεί, ανάμεσα στη μυρωδιά της μέλισσας και τη ζεστασιά της φωτιάς, ο μάστορας έστηνε τα σύνεργά του και ξεκινούσε τη δημιουργία.

Τα Μυστικά της Τέχνης: Πώς Έφτιαχναν τα Κεριά

Εκτός από την κλασική μέθοδο της εμβάπτισης (όπου βουτούσαν το φιτίλι ξανά και ξανά στο λιωμένο κερί μέχρι να «χτίσουν» το πάχος του), οι Στεμνιτσιώτες κηροπλάστες χρησιμοποιούσαν δύο ακόμη παραδοσιακές τεχνικές:

• Το Πλάσιμο: Ο μάστορας ζέσταινε την πλάκα του κεριού μέχρι να μαλακώσει και στη συνέχεια, με επιδέξιες κινήσεις των χεριών, την έπλαθε προσεκτικά γύρω από το φιτίλι, δίνοντας στο κερί το μήκος και το πάχος που ήθελε.

• Το Στριφτό (ή Καντηλοκέρι): Ήταν ένα λεπτό, κερωμένο κορδόνι που τυλιγόταν σαν νοικοκυρεμένο κουβάρι. Όσο έκαιγε, τόσο το ξετύλιγαν σιγά-σιγά. Ήταν το αγαπημένο «εργαλείο» των νοικοκυρών και των επιτρόπων για το άναμμα των καντηλιών και των υπολοίπων κεριών της εκκλησίας.

Μια Φλόγα που Κρατάει ως Σήμερα

Η τέχνη της στεμνιτσιώτικης κηροπλαστικής δεν έσβησε στον χρόνο. Ακόμη και σήμερα, συμπατριώτες μας διατηρούν στο κέντρο της Αθήνας παραδοσιακό κηροπλαστείο, συνεχίζοντας με μεράκι την οικογενειακή κληρονομιά και διατηρώντας την πατρογονική τέχνη.